تا حالا به این واژه فکر کردین؟ یک جا خوندم "دوست یعنی کسی که بتونی با صدای بلند کنارش فکر کنی" . چه تعریف زیبایی، بلند فکر کردن، بدون نگران بودن از اینکه طرف مقابلت چه برداشتی از حرفات میکنه ، بدون نگرانی از مورد قضاوت قرار گرفتن ، بدون سانسور کردن حرفهایی که فقط مال خودته و بس ... این تعریفیه که من از دوست دارم . کسی که فقط گوش نمی کنه بلکه می فهمه و درک می کنه چی میگی.

اگر زندگیم رو به سه دهه تقسیم کنم به جرئت می تونم بگم که فقط سه دوست واقعی با تعریف بالا، داشتم .

دهه اول : 1 تا 10 سالگی- نگار، اولین دوست صمیمی من که اتفاقا هم اسم هم بودیم و از کلاس دوم دبستان با هم ، همکلاس شدیم البته خونشون هم سه کوچه بالاتر از خونه ما بود و اکثر صبحها با هم می رفتیم مدرسه ؛ دبستان 22 بهمن – مدرسه ای که هنوز هم برای من پر از خاطره است (توی یک پست جدا در موردش می نویسم) نگار به مفهوم واقعی کلمه "آن من دیگرم" بود. کمتر کسی می تونه باور کنه که من و نگار تا چه حد افکار، رفتار، حرکات و سلایقمون به هم نزدیک بود ! انگار یک روح در دو بدن بودیم . شاید خیلی از ایده آلهای ذهنی و فکری من به خاطر وجود نگار و تاثیرات متقابلی که روی هم داشتیم ، شکل گرفت. کلاس پنجم دبستان ! کتابهای شریعتی می خوندیم و راجع بهش با هم بحثهای طولانی و مفصل می کردیم . اون هم در سالهای 66 – 67 که شریعتی خوندن ممنوع بود و هر کی کتاب شریعتی داشت واویلا ... دو کتاب قدیمی مال بابام رو از کتابخونش کش رفته بودم اولی "هبوط در کویر" و دومی "حسین وارث آدم" وچقدر این دو کتاب سازنده اس و چقدر مخرب :)

تنها چیزی که من و نگار رو یک ذره از هم دور کرد ، دانشگاه بود من کامپیوتر قبول شدم و اون ریاضی محض. تصور اینکه بتونیم بدون همدیگه باشیم برای دوتامون سخت بود. حتی نگار اقدام کرد که انتقالی بگیره بیاد دانشگاه ما ولی نشد .. شاید سرنوشت اینطوری بود. از هم دور و دور و دورتر شدیم تا اینکه نگار برای ادامه تحصیل و این جور مسائل رفت Europe !

الان با هم در تماس هستیم و هنوز هم ندیده و نشنیده حرف همدیگه رو می فهمیم ولی جدا از هم .

دهه دوم : 11 تا 20 سالگی- مژده، عزیزترین دوستم . با مژده در کرمان آشنا شدم. 4 سال از زندگیم رو کرمان بودم یعنی از اول راهنمایی تا اول دبیرستان . شاید عجیب باشه ولی با مژده فقط یکسال همکلاس بودم و همین یک سال کافی بود تا یک دوست واقعی دیگه پیدا کنم.

مژده دقیقا برعکس نگار بود. نگار فقط اهل مطالعه و کتاب و تحقیق و این حرفها و مژده ... قهرمان شنا، هندبال، تنیس و چند رشته دیگه ، گیتاریست حرفه ای، انگلیسیش عالی ، نقاشی هم می کرد و خلاصه صرفا شر و شور و شاد . یعنی امکان نداشت با مژده باشی و یک ثانیه بتونی غمگین و ناراحت باشی .

آشنایی با مژده مصادف بود با تغییر و تحولات عظیمی که معمولا در این دوران بوجود میاد . مثلا اولین احساس عاشق شدن ، بزرگ شدن، تصمیم گیری های اساسی برای زندگی و خلاصه اینکه می خوای تو زندگیت چه کار کنی . چقدر هم که ما دوتا به هم کمک کردیم !!!

خوب راستش مژده به خاطر دین و مذهبش نمی تونست وارد دانشگاه بشه ، و کلا قید درس و ادامه تحصیل و اینها رو زده بود. ولی همین دوستی عمیق ما باعث شد که مژده الان دندانپزشک باشه و همین دوستی باعث شد که من متوجه بشم هیچ رشته ای رو در دنیا به اندازه کامپیوتر دوست ندارم :)

خلاصه وقتی از کرمان برگشتیم ارتباطمون فقط با نامه و تلفن و اینها بود تا اینکه مژده هم ازدواج کرد و برای ادامه تحصیل و زندگی رفت مسکو...

الان با هم در تماس هستیم و هنوز هم ندیده و نشنیده حرف همدیگه رو می فهمیم ولی جدا از هم .

دهه سوم : 21 تا 30 سالگی- لعیا، اینهمه نوشتم که برسم به اصل کاری .. کسی که به خاطرش مقدمه چینی کردم . خوب یک موقع تو زندگیت افرادی وارد میشن که شاید اول درک نکنی برای چی خدا تو رو با اونها یکجا قرار داده ولی بعد متوجه میشی که اگه اونها رو نمی دیدی همیشه و همیشه یک گمشده بزرگ داشتی . مثل نگار، مثل مژده و مثل لعیا.

لعیای عزیز من اینطوریه . ما دو سال با هم همکار بودیم . اوایل فقط همکار ولی این اواخر همدیگه رو کشف کردیم . نمی دونم چطور بگم ، پیدا کردیم ! لعیا در شرایطی وارد زندگیم شد که از خیلی جهات به بن بست رسیده بودم . بن بستی که راه خروج هم نداشت مثل چهار دیواری مطلق . وقتی همه چی تاریک و بی معنا شده بود . با نا امیدی کامل براش حرف می زدم و اون با دلسوزی و توجه عمیق همیشگیش بهم گوش می داد ،درکم میکرد ، سعی نمی کرد توبیخم کنه ، اشتباهامو به رخم نمی کشید ، دلیل و منطق و برهان برام نمی آورد، فقط درکم میکرد و با اون وسواس همیشگی بهم می گفت این کارو بکن نگار، جواب میگیری. نگار امتحان کن ضرر نداره ، نگار قدر خودت رو بدون ، نگار برنامه داشته باش، نگار عقلت رو بکار بنداز ...

لعیا خیلی رو من وقت گذاشت تا من رو از اون بن بست نجات بده . شاید اگه لعیا نبود خیلی چیزها خیلی وقت پیش تمام شده بود. شاید الان زندگیم نابود شده بود . نمی دونم هزار تا اتفاق دیگه ممکن بود تا الا ن پیش میومد. کارهایی که لعیا برام کرده رو نمی تونم واقعا اینجا بنویسم یا توضیحشون بدم. می دونم اگه الان خیلی هاشو بگم خیلی شیک بهم میگه : "نگار ، خفه "

باشه عزیزم ، نمی گم ولی بدون که همیشه همیشه همیشه حتی تا زمانیکه تصورش رو هم نمی کنی ازت ممنونم و همیشه خیالم راحته که مثل یک کوه پشتم ایستادی ( اینو خودت گفتی یادت که نرفته نه؟)

لعیا هم برای ادامه هدفهاش داره میره USA ، چه دنیای عجیب و غریبیه ! و چقدر من دلم براش تنگ میشه ...

دلم تنگ میشه برای همه اون روزهای خوبی که با هم بودیم ، برای همه اون کل کل هایی که باهم داشتیم ، برای همه اون کوتاه اومدناش ، برای همه نه هایی که شنید و هیچ وقت ناراحت نشد ، برای همه بچه بازیهام که تحمل کرد، برای همه اون شادیهایی که به زندگیم آورد و برای همه احساس زنده بودنی که دوباره بهم برگردوند  و برای شخص خودش که شاید ندونه چقدر برام با ارزشه ... و برای جسیکا ...

 اینها رو می نویسم و بعد از مدتها گریه می کنم ... غر نزن ، گریه خوبه .... یک ذره سبک میشم ، میدونی که من کلا اعصاب ندارم ... امروز هم که دیگه رسما قاطی بودم ، حالا این سری که بری ، مثل دفعه های پیش دیگه روز شماری نمی کنم که زودتر برگردی یعنی نمیشه این کار رو بکنم. فقط از صمیم قلب ، از دل و جونم برات آرزوی شادی و سلامتی و موفقیت دارم در همه همه همه مراحل زندگیت .

و یک تقاضا هم دارم که شاید آخریش باشه : اینکه من رو ببخشی که نتونستم هیچ وقت کاری برات انجام بدم و یک ذره از محبتهات رو جبران کنم .

می دونم باز با هم در تماس خواهیم بود و باز هم ندیده و نشنیده حرف همدیگه رو می فهمیم ولی جدا از هم .... و چه سخته این دور بودن ها و دور هم نبودن ها