دیروز و امروز همش خواب بودم . خواب که نه بیهوش! بعد از پرواز خسته کننده چهارشنبه و ساعت 2 صبح در به در فرودگاه و 5 صبح خوابیدن و 7 صبح بیدار شدن ! و تا ساعت 8 شب مشغول کار بودن و 9 شب تا خود صبح پنج شنبه بیدار بودن و فکر کردن ! و خراب کردن تمام روزهایی که قرار بود دیگه اینطوری خراب نشن و حرص خوردن از اینکه چرا باز همه چی به احمقانه ترین شکل ممکن تکرار میشه و تمام روز کلافه بودن و تو رختخواب وول خوردن و پناه بردن به چند تا چیز مزخرف و باز هم ریلاکس نشدن و تمام شب رو با ماشین تو خیابون علاف دور زدن و تو ترافیک مسخره موندن و تصور اینکه حتی یک جای دنج و کوچیک و راحت تو این خراب شده پیدا نمیشه که دو دقیقه بری توش آروم بشینی وهیچ فضولی نیاد سراغت و شب داغون برگشتن خونه و با لباس بیرون خوابیدن و ... بدتر از همه اینکه میدونی داره چه بلایی سرت میاد. برای چندمین و چندمین بار و من ...

اونقدر ضعیفم که هیچ مقاومتی ندارم . هیچ فکری نمیتونم در این مورد بکنم. یک دفعه پیش میاد و تمام. یک دفعه شروعش میکنیم و دیگه هیچ. حتی قبلش هم چیزی نیست و بعدش هم همینطور. فقط یک لحظه است بین خواب و بیداری. بین یک خواسته و عمل. بین رویا و واقعیت انگار.

یکی میگفت میشه "با یک نقطه سر خط " دوباره از نو شروع کرد. خیلی سعی کردم بجایی برسم که بتونم یک نقطه آخرش بذارم. خیلی سعی کردم هر جوری شده برگردم سر خط. ولی انگار بعضی چیزها خط بی پایانن. هیچ آخری ندارن همونطور که شروعی ندارن. یک خط که من کنترلش نمیکنم. شاید ... شاید ... هیچی میدونم که اینا همش بهانه است. بهانه های عاشقانه. برای فرار کردن از زیر بار مسئولیتی که اسمش زندگیه . برای فرار کردن از پذیرفتن بعضی واقعیاتا. برای فرار کردن از حماقت محض . برای چسبیدن به خوش بودن های لحظه ای و غرق شدن تو خاطرات چند ثانیه ای. برای اینکه نخوای بپذیری که زندگیت همین انتخابی که کردی و دیگه راهی نداری برای دوباره از سر خط شروع کردن. برای اینکه نخوای بپذیری که هر کسی زندگی خودشو داره. برای اینکه غرور احمقانه ات بهت اجازه نمیده قبول کنی اصلا چیزی وجود نداره جز خواسته هایی که عمرش به دو ساعت هم نمی کشه . برای اینکه  اینقدر از خودت و زندگیت فرار کردی که راه رو از بیراه تشخیص نمیدی . برای اینکه داری با یک آدم زندگی میکنی که هر غلطی کردی چشمش رو بسته و بروی خودش نیاورده و باز راه برگشت رو برات گذاشته . برای اینکه اینقدر دوستت داره که حاضره چیزی نبینه به قیمت خیلی چیزا و برای اینکه اینقدر دوستش دارم که حاضرم براش همه کار بکنم به قیمت خیلی چیزا.

فردا روز دیگه ایه... مثل همیشه خیلی کارا دارم که باید سریع و بی وقفه انجامش بدم تا آماده یک سفر دیگه بشم. رفت و برگشت هایی که اولش فکر میکردم حلال خیلی چیزاست ولی الان می فهمم که هیچ فایده ای نداشتن. منو بی تاب تر میکنن و تو رو دورتر. سر رشته زندگیم یک جایی گم شده. از اون روزی که زیر نم نم بارون فهمیدم عاشقت شدم. از اون روزی که با هیجان بچگانه دیالوگات رو مرور میکردم تا بفهمم تو چه احساسی داری. از اون روزی که فهمیدم هیچ راهی وجود نداره و من شدم جوینده ای که هیچ وقت یابنده نمیشه. از اون روزی که فهمیدم تو چقدر انگیزه هات با من فرق داره و دنیات. از اون روزی که خواستم تو رو با همه وجود داشته باشم.

یک کاسه پر بستنی میریزم با سس توت فرنگی و میشینم جلوی تلویزیون . 200 تا کانال رو بالا و پایین میکنم و آخرش هیچی. Pmc داره مصاحبه جدید افشین رو پخش میکنه. با اینکه خیلی ها مسخره ام میکنن ولی افشین رو واقعا دوست دارم. اون حسی که تو حرفاشه. اون خشی که تو صداشه و اون سادگی که تو نگاهشه. همه رو دوست دارم. میگه "دوست دارم برگردم ایران، برم محله مامان بزرگم سید جلال بابل، اونجا کنسرت بذارم ..." چه صادقانه از رویاهایی میگه که ممکنه خیلی ها بهش بخندن. اینو که میگه اشک قلمبه قلبمه از چشام فواره میزنه . بستنی یخ رو میخورم که یه ذره آروم شم ولی فایده نداره. دلم تنگه. تنگ خیلی چیزا. یاد ساده ترین آرزوهایی میافتم که همیشه داشتم و حالا حتی تصورش هم نمیکنم که اتفاق بیافتن یا اگه اتفاق بیافتن فکر نمیکنم شادم کنن. همه چی رو با تو میخوام و وقتی تو نیستی هیچی برام مهم نیست حتی خودم، حتی این عمری که مثل برق داره میگذره. دلم میخواست هیچ وقت نمی دیدمت. هیچ وقت عاشقت نمیشدم. اونوقت چقدر زندگیم فرق میکرد ...

تصمیم دارم که کاری که سه سال پیش شروع کردم و ولش کردم رو دوباره شروع کنم. یک استاد خوب پیدا کردم. نزدیک خونمونه. فردا قراره برم پیشش تا کوکمون کنه ! شاید اگه غمام رو به اون بدم خودم آروم بشم ... شاید هم نشم.

درد ما را نیست درمان الغیاث              هجر ما را نیست پایان الغیاث

اون روز صبح وقتی خوابیده بودم و داشتم ثانیه ها رو میشمردم که کی صبح میشه ؛ صدای اذان تو اتاق پیچید. خدا میدونه که چه حالی داشتم . توی برزخ دست و پا میزدم. چقدر من سقوط کرده ام؟ تا کجا پایین اومدم؟ برای کی و چی؟

پی نوشتها:

-          علنا بهم میگه که کجا بوده چکار کرده چرا رفته با کی رفته ولی من باز مثل منگولا نگاش میکنم و لبخند میزنم.

-          ببخشید اگر اینقدر آشفته و پراکنده مینویسم و هیچ کس هم چیزی از نوشته هام نمی فهمه. ولی نوشتن تنها راه چارمه. واضح نمیتونم بنویسم چون نمیخوام آخرین چیزا هم از بین بره.

-          کاش اینجا رو میخوندی

-          فیلم The head in the clouds رو سعی کردم یکبار دیگه ببینم ولی فقط طاقت دیدن اوایل فیلم رو دارم. اون خوشبختی سه جانبه ای که بینشون هست. چرا بعضی فیلمنامه نویسا سادیسم دارن؟ چرا همه چی مثل فیلمای هندی آخرش شاد و عالی تموم نمیشه؟

-          ظهر که او بارون نم نم وحشی و زیبا اومد عجیب هوس جنگلای شمال کردم. هوس پا برهنه راه رفتن رو ساحل دریا. هوس خیس شدن زیر بارونای اونجا............ "شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ..."

-          بهترین وبلاگی که انتخاب میکنم معلومه کدومه دیگه ... همون وبلاگیه که یادم انداخت بنویسم و یادم انداخت که فکر کنم.

-          دوست دارم بدونم بعدها چه قضاوتی رو من میکنی؟ همین واژه هایی رو استفاده میکنی که برای بقیه هم میگی؟ دوست دارم یک فرق کوچولو رو این وسط درک کنی. همین.

-          دیگه باید بخوابم.