خانواده ایرانی به مفهوم سنتی شامل : پدربزرگها و مادربزرگها، پدر، مادر، عمه ها، عموها، خاله ها، و دایی ها، تعداد متنابهی خاله زاده و عموزاده و دایی زاده و عمه زاده و نوه ها و نتیجه ها و ... که همگی با مجموع خانواده های عروس ها و دامادها و ... کاملا در ارتباطن . هر مسئله ای در این حیطه بزرگ فامیلی مسلما برای همه مهمه و همه جان بر کفن که از کار همدیگه سر در بیارن و بقیه رو هم در جریان امور قرار بدن .

امروزه به خاطر مسائل مالی و نه بخاطر از بین رفتن پدیده ای به نام "فضولی" ، این ارتباطات کمتر شده و در حد گزارشات تلفنی چند ساعته تنزل پیدا کرده، مکالمات تلفنی که البته بسیار جهان شموله و از مرزها هم میگذره و گزارشات اینور آب و اونور آب سریعا بین خانواده ها مخابره میشه !

باز هم بخاطر مسائل خاص و اینکه دایره مانور "خاله زنک ها" خیلی کمتر از قبل شده بیشتر روی مسائلی از قبیل عروس ها و دامادها و بچه هاشون و صد البته میزان و کیفیت عروسی ها و عزاها زوم شده.

خیلی وقتا پیش خودم فکر میکنم : خوب آخه که چی؟ مثلا حالا به صد نفر هم بگی عروس فلانی تو فلان مجلس ترحیم لباس ساتن مشکلی توردار پوشیده بود! خوب این اطلاعات به چه درد طرف میخوره؟ یا کلا چه سودی عایدتون میکنه؟ یا اینکه داماد فلانی رفته برای زنش یک سرویس یاقوت نشان خریده! خوب خریده که خریده؟ اصلا به تو چه ربطی داره؟ زندگی خودشونه دوست دارن اینجوری خرج کنن .

حالا اگه صرف اطلاع رسانی بود یک چیزی ... ولی متاسفانه بیشتر این حرف حرفکا درون زندگی شخصی آدما رخنه میکنه و اختلافات و منازعاتی رو سبب میشه که هیچ کس نمیتونه ردگیری کنه ببینه از کجا نشئت میگیره و یک جورایی غیر قابل حل میشن ! مثلا خانم خونه میشینه پای حرف و صحبت اقدس خانم ...

اقدس خانم میگه : وای نمیدونی خواهر ... شیما رو که میشناسی، عروس آقای طاهری ... خدا یک جو شانس بده والله ، نه قیافه درست و حسابی داره نه سواد مواد ... ببین پسره براش چکار میکنه، هلاکشه، هر روز هر روز براش یک چیزی میخره ... دماغشم که قبل عروسیش داد عمل کردن، یک ۲۰۶ هم خریده گذاشته زیر پای زنش . دیروز تو روضه اومده بود ... واه واه چه افاده ای ... دستاشو انداخته بود رو هم که مثلا انگشترش رو به همه نشون بده ... مادرشوهرش میگفت : کل جهیزه های که آورده بود چهار تا دیگ و قابلمه بیشتر نبود ... حالا میبینی ... عین یک ملکه داره زندگی میکنه ... فقط نمیدونم چرا بچه دار نمیشن؟ حتما اجاقش کوره ... اینم شانس اون پسز بیچاره است ...............................

خانم خونه حتی اگه نخواد به مسائل دقیق بشه رو ناخودآگاهش اثر میذاره، وقتی اقدس خانم میره ، میره جلوی آینه خودشو نگاه میکنه، پیر شده ، شکسته شده ، اندامش نافرم شده، بعد به یادش میاد که وقتی ازدواج کرده بود تو هفت کوچه اینور و اونورتر خوشگل تر از اون پیدا نمیشد ، همه براش سر و دست میشکوندن ... حالا چی؟ شوهرش سه بار ورشکست شده بود و مجبور  شد همه طلاهاشو بفروشه ... مدتهاست که تو میهمانی شرکت نکرده چون لباس مناسب نداره ، از صبح میره سرکار و شب بر میگرده ... دو کلمه هم با شوهرش حرف نمیزنه ... شوهرش هم با اینکه مرد مهربونیه ولی خوب دیگه اونم مرده ... از ملیحه خانم شنیده بود که گویا یک دختر خوشگل و ترگل ورگل دور و بر شوهرش میپلکه ....

همین حرفا تو ذهنشه تا اینکه شب شوهرش خسته و کوفته میاد خونه : چند کیلو میوه و یک هندونه هم خریده ... با خوشحالی میگه خانم، من اومدم ... بیا اینا رو از دستم بگیر ... خانم خونه میره جلو یک سلام خشک و خالی میکنه و یکراست میره تو آشپزخونه ... آقا جا میخوره ... میگه: اتفاقی افتاده؟ خانم میگه : نه چی میخواستی بشه ؟ مگه تو زندگی ما اتفاق خاصی هم میافته؟ آقای از همه جا بی خبر و خسته و کوفته قاطی میکنه و میگه : باز دوباره شروع نکن، به خداخسته ام ... خانم میگه: اااااه خسته ای، پس من چی؟ فکر کردی از صبح داشتم خودمو باد میزدم؟ کی داره جون میکنه تا این زندگی رو جم و جور کنه ...؟ والله مردم شانس دارن ... نه قیافه ای نه سوادی نه شعوری ... میرم زن یک آدم درست و حسابی میشن از صبح پاشونو میندازن رو پاشون ... شوهرشون همینطوری پول و طلا به پاشون میریزه ... حالا یکی مثل من بدبخت ... هیچی که گیرم نیومده بماند ... طلاهامم فروختم ... به خاطر کی آخه ... ای خدا چقدر من بدبختم ..... آقا هم درمونده و شرمنده است برای اینکه کم نیاره میگه: حالا چهار تا دونه طلا فروختی تا قیوم قیامت به رخ ما بکش ... اصلا نخواستیم بابا ... نشد یک شب خوش داشته باشیم تو این خونه ... بعد درو بهم میکوبه و میره بیرون ... خانم خونه یاد حرف ملیحه خانم میافته و اون دختر جوون ... ( و این قضیه ادامه دارد ...)

تو این بحث و دعواها نه اسمی از اقدس خانم برده میشه نه ملیحه خانم ... ولی اثر حرفاشون مرتبا تو زندگی وجود داره ...

یک عده آدم بیکار و علاف که حرفی ندارن برای گفتن و روزی ۶۰ بار به هم زنگ میزنن ببینن چه خبر؟ و تو کار زمین و زمان سرک میکشن تا یک چیز تازه کشف کنن ... خوب آخه که چی؟ بفرض فهمیدی همه همسایه هات چی میخورن و چی میپوشن و کجا میرن ... چی به تو اضافه میشه؟ سواد؟ شعور؟ معلومات؟ فیض دنیوی یا اخروی؟ ...

متاسفانه این حرف حرفکا انگار جزء لاینفک زندگی ما ایرانیها شده ... اگه یک روز فقط یک روز پشت سر یکی صفحه نداریم و غیبت نکنیم انگار روزمون شب نمیشه ...

کاش فقط یکبار تاثیر حرفایی رو که میزنیم درک میکردیم ... کاش فکر میکردیم که چرا باید وقت و انرژیمون رو برای این مسائل هدر بدیم ... کاش هر کی سرش به کار خودش بود و بس ! همدردی و دلسوزی و ارتباط با دیگران خوبه ولی به شرط اینکه وارد حریم خصوصی زندگی دیگران نشیم!