اسمش نازی بود ... اولین باری که دیدمش وقتی بود که برای پیاده روی شبانه با بابا رفته بودم بیرون. سر یک چهار راه ایستاده بود. فال و اسکاچ و این جور چیزا میفروخت . داشتم با بابا سر يك موضوع مهم بحث ميكردم. شب بود و باد خنكي ميوزيد. وقتي پشت چراغ قرمز عابر پياده ايستاده بوديم اومد جلو گفت: خانم فال ميخرين ... اسكاچ ميخرين ... بدون اينكه نگاش كنم گفتم :نه،‌نميخوام . دوباره گفت : خانم تو رو خدا يك دونه فقط ، تو رو خدا ... (هميشه از اينكه يكي بهم بچسبه و بخواد يك چيزي بفروشه بدم مياد) با عصبانيت بهش گفتم: كيف پولم همرام نيست (واقعا هم نبود ، نه من و نه بابا، اومده بوديم فقط راه بريم ...) ولي اون ول كن نبود ... آخرش بابا جيباش رو گشت و يك پنجاه تومني پيدا كرد و بهش داد ... تنها لحظه‌اي رو كه نگاه كردم لحظه اي بود كه دخترك از گرفتن يك پنجاه تومني ناقابل اونقدر خوشحال شده بود كه برق شادي رو ميشد تو چشماش خوند ... پول رو گذاشت تو جيبش و با خوشحالي رفت رو سكوي اون طرف خيابون نشست ... وقتي همراه بابا رفتيم تو پارك نشستيم حركاتش رو زير نظر داشتم ... اينكه منتظر ميشد چراغ قرمز بشه و بپره وسط ماشينا ... ماشيناي آخرين مدل با آدماي شيك ... خيلي ها شيشه ماشين رو بالا ميكشيدن كه صداي خواهش و تمناي اون مزاحم عيش شبانه شون نشه ... خيلي ها الكي وقتش رو تلف ميكردن انگار ميخوان چي بخرن ... خيلي‌ها بهش بد و بيراه ميگفتن و روشون رو بر ميگردوندن... آخرش ديگه طاقت نياوردم و از بابا خواستم چند لحظه صبر كنه تا من با اين دختر يك صحبتايي بكنم ... رفتم پشت چراغ قرمز و صداش كردم ... با بي توجهي نگام كرد ... گفتم بيا اينجا كار دارم ... اومد ... از نزديك بهش نگاه كردم . يك مانتوي بلند سياه تنش كرده بود و يك روسري سياه نازك (كه براي اون هواي سرد خيلي كم بود) موهاي مشكي براق داشت. طره هايي از موهاش توي صورتش ريخته بود . هيچ حسي رو نميشد از توي صورتش خوند ... بيشتر به آدمي شبيه بود كه فقط زنده است ... براي اينكه چاره اي جز اين نداره ... گفتم : بيا يك دقيقه اونجا بشين چند كلمه ميخوام باهات صحبت كنم ... پشت سرم اومد و كنارم نشست. پرسيدم : اسمت چيه؟ گفت نازي ... (خوشحال شدم كه اسمش نازيه ... ياد پناهي افتادم و نازي)  گفتم : ببين نازي، اگه قول بدي به سوالام درست و صادقانه (!) جواب بدي من هم قول ميدم كمكت كنم ... گفت باشه ... گفتم چند سالته ؟ مدرسه ميري ؟ گفت : آره كلاس پنجم هستم ...

- مامان و بابات كجان؟

- نميدونم ، من با خواهرم و بچه هاش زندگي ميكنم

- خواهرت كجاست؟

- خونه ... 5 تا بچه داره ... شوهرش هم هر چند وقت يك بار مياد و بعد غيبش ميزنه

- چرا كار ميكني؟

- (با تعجب نگام ميكنه) خوب بايد كار كنم ديگه

- مگه خواهرت بهت پول نميده ؟ (از سوالاي خودم خجالت ميكشم)

- خواهرم هر ماه 1000 تومن از شوهرش ميگيره 100 تومنشو به من ميده كه بيام مدرسه

- (ناباورانه بهش نگاه ميكنم ...) 100 تومن ؟ منظورت 100 تا تك تومنيه ؟

- آره

(حالا ميفهمم چرا وقتي بابا 50 تومن بهش ميده ...)

و حرف ميزنيم و حرف ميزنيم و حرف ... ميگه ميخواد معلم بشه ... ميخواد به بچه ها كمك كنه تا با سواد بشن و خوب زندگي كنن . ميخواد يك روسري رنگي نو داشته باشه . يك دمپايي صورتي ميخواد و يك گل سر از اونايي كه "افسانه" به موهاش ميزنه ...

وانمود ميكنم از سرما دارم ميلرزم ... وانمود ميكنم اين سوز هواست كه داره اشك از چشمام در مياره  ... وانمود ميكنم اصلا از شنيدن آرزوهاش تمام وجودم آتيش نگرفته ... وانمود ميكنم من خيلي قوي و محكم هستم .... وانمود ميكنم من خيلي "آدمم"

بهش ميگم :‌ببين نازي ... من ميتونم كمكت كنم ... ميتونم هر چقدر پول دلت بخواد بهت بدم كه درسات رو خوب بخوني ... ديگه سر چهار راه چيز نفروشي ... راحت و آسوده باشي ... (از خدامه كه نفهمه چقدر من در مقابل اون ضعيف و ناتوانم)

نگام ميكنه ... باورش نميشه ... ميگه: خوب بعدش من بايد چكار كنم ؟ بايد برات كار كنم؟

(خدايا ... يك بچه 10 ساله يك دختر ناز با اون موهاي مشكي و براق همه فكرش كار كردنه ....)

ميگم : نه ، فقط بايد قول بدي خوب درسات رو بخوني و هر ماه نمره هات رو بياري بهم نشون بدي ... بايد همه نمره هات عالي بشن.

-( يك كم نگران ميشه ) يعني اگه 17 بشم بده ؟

- نه ... 17 هم خوبه ...

- من الان فقط رياضي ميشم 17 بقيه نمره هام خيلي خوبن همه رو 20 ميشم. فقط نمره ورزشم هميشه 15 ميشه چون كفش ندارم باهاش دور حياط بدوم ...

به پاهاي كوچيكش نگاه ميكنم ... ناخناش سياه شده ... يك دمپايي بند دار سياه پاشه ...

- يك روز با هم ميريم خريد ... برات كفش و مانتو و گل سر و هر چي بخواي ميخرم ... فقط قول بده ... (چه قولي ؟ از اين بچه بايد چه قولي بگيرم ... ) فقط قول بده زندگي كني ... درس بخوني ... عاشق بشي ... مامان بشي ... خوشبخت بشي ...

 دارم با نازي ميرم خريد ... امروز اولين روزيه كه باور دارم تو اين دنيا بدرد يك كاري ميخورم ... امروز اولين روزيه كه حس ميكنم اون خودخواهياي بزرگ من چه ساده آروم ميگيرن ... امروز روزيه كه ميتونم شاد باشم و به بودن خودم در اين دنياي ميلياردي افتخار كنم ... نازي ... نازي ناز من ... كمكم كن كه ياد بگيرم بودن يعني چي ... خوشبختي يعني چي ... عاشق بودن يعني چي ....

 *****************

 از خدا ميخوام اين خوابم رو با همه جزئياتش تعبير كنه ... از خدا ميخوام وقتي دارم از سر چهارراه‌ها رد ميشم "نازي" رو ببينم ... از خدا ميخوام اين سعادت رو نصيبم كنه كه با "نازي" آشنا بشم ....

 تو کجایی نازی
عشق بی عاشق من
سردمه
مثل یک قایق یخ کرده روی دریاچه یخ ‚ یخ کردم
عین آغاز زمین
نازی : زمین ؟
یک کسی اسممو گفت
 تو منو صدا کردی یا جیرجیرک آواز می خوند
 من : جیرجیرک آواز می خوند
نازی : تشنته ؟ آب می خوای ؟
من : کاشکی تشنه م بود
نازی : گشنته ؟ نون می خوای ؟
من : کاشکی گشنه م بود
نازی : په چته دندونت درد می کنه ؟
من : سردمه
نازی : خب برو زیر لحاف
من : صد لحاف هم کمه
نازی : آتیشو الو کنم ؟
من : می دونی چیه نازی ؟
 تو سینه م قلبم داره یخ می زنه
اون وقتش توی سرم
 کوره روشن کردند
 سردمه
مثل آغاز حیات گل یخ
نازی : چکنم ؟ ها چه کنم ؟
من : ما چرامی بینیم
 ما چرا می فهمیم
ما چرا می پرسیم
نازی : مگس هم می بینه
گاو هم میبینه
من : می بینه که چی بشه ؟
 نازی :... خیلی هم خوبه که ما میبینیم
ورنه خوب کفشامون لنگه به لنگه می شد
 اگه ما نمی دیدیم از کجا می فهمیدیم که سفید یعنی چه ؟
که سیاه یعنی چی؟
...

تلخ تلخم
 مثل یک خارک سبز
سردمه و می دونم هیچ زمانی دیگه خرما نمی شم
 چه غریبم روی این خوشه سرخ
 من می خوام برگردم به کودکی
نازی : نمی شه
 کفش برگشت برامون کوچیکه
 من : پابرهنه نمی شه برگردم ؟
نازی : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممکن نیست
 من : برای گذشتن از ناممکن کیو باید ببینیم
 نازی : رویا را
 من : رویا را کجا زیارت بکنم ؟
نازی : در عالم خواب
من : خواب به چشمام نمی آد
نازی : بشمار تا سی بشمار ... یک و دو
من : یک و دو
نازی : سه و چهار

(حسين پناهي)