امروز اصلا حس خوبي ندارم. احساس ميكنم خيلي خيلي خيلي راه رو اشتباه رفتم. چطوري بايد خودم رو توجيه كنم؟چطوري بايد يك دليل قانع كننده پيدا كنم كه از شر اين عذاب نجات پيدا كنم؟ بايد با خودم كنار بيام، ولي چطوري؟ اين موضوع متداول و مرسومي براي من نيست كه بخوام با يك پيش زمينه ذهني حلش كنم. بدتر از همه اين حس عجيب و غريبيه كه مياد سراغم. اينكه چقدر يك نفر ميتونه بازي بخوره، بارها و بارها و آخرش باز عين يك منگول وايسه و نگاه كنه و هيچي نتونه بگه، حتي ساده ترين حرفا رو نزنه يا كوچكترين توقعي نداشته باشه يا حتي جرئت اظهار نظر كردن رو هم نداشته باشه. نميدونم چرا، كي، براي چي به اين درد مبتلا شدم؟
بين عقل و احساس و بي عقلي و بدتر از همه سرنوشت گير افتادم. ديگه دارم خفه ميشم و هيچ كاري از دستم بر نمياد.كاش يك راه فرار بي درد و راحت پيدا ميكردم ... قبلا فكر ميكردم يا تصور ميكردم اين راه فرار رو پيدا كردم. فكر ميكردم اگه اينور نباشه حداقل اونور يك چيزي هست كه بتونم آسوده زندگي كنم. ولي الان ميفهمم كه همين تصور غلط بوده كه زندگيمو نابود كرده. شخصيتم، غرورم، همه چيز رو به باد داده ... كاش يك ذره عاقل تر بودم و ميتونستم درست فكركنم، كاش اينقدر زود دلبسته چيزايي نميشدم كه ميدونستم مال من نيستن. جنس دنياهاي ما خيلي با هم فرق داره. دو دنيايي كه يكيش فقط منطق و منطق و منطقه و ديگري احساس مطلق. چه راهي ميشه بين اين دو پيدا كرد؟ چطوري ميشه یک نقب زد از اين سمت به اون سمت؟ شايد هم بشه ولي من راهش رو بلد نيستم. من اشتباه رفتم.
من،‌اين سمت ماجرا، با يك فرهنگ متفاوت، با خانواده متفاوت با شرايط خيلي خيلي متفاوت قرار داشتم و اون در يك دنياي ديگه ... اينا رو نمينويسم كه بگم چيزي هست يا ته دلم هنوز باقيمانده اي از نبايدها وجود داره. اينا رو ميگم كه حس بد امروزم رو كه با يك تلنگر بيدار ميشه براي خودم تسكين بدم. مثل يك وصله ناجور به زندگي هم چسبيده بوديم. مثل يك غده ... غده هايي كه زود سر باز ميكنن و زود همه رو خسته ميكنن. هيچ چيز واقعي و عميقي اين وسط وجود نداشت. هيچ دليلي براي بودن يك غده نميشه تراشيد. بارها به اين نتيجه رسيدم. بارها براي خودم اين توضيحات رو دادم. دور شدم از همه چيزايي كه فكر ميكردم بهشون تعلق دارم. دور شدم از تمام راه هايي كه نميخوام برم. ولي اين وسط چيزي هست كه هنوز نميذاره دلم آروم بگيره... شايد ترس باشه، شايد حسادت، شايد يك غرور كه خيلي زير پا گذاشته شده ، شايد دوست داشتني باشه كه هيچ وقت پاسخي دريافت نكرده، شايد زندگيو عمري باشه كه به پاي هيچ صرف شد و حالا همه اينا از من طلبكارن... همه شاكي هستن و مدعي. هر كدوم سهم از دست رفته شون رو ميخوان ... از مني كه ديگه چيزي ازش باقي نمونده . از مني كه زندگيم رو صرف يك نفر كردم. مني كه تمام اندوخته هاي زندگيم رو به باد دادم تا شايد لحظه اي لحظه اي قلبم رو تسكين بده... ولي جز اين حال خراب چيزي نصيبم نشد.

امروز خيلي حالم بده و هيچ ربطي به هيچ چيزي نداره. فقط خودم با خودم در تضاد قرار گرفتم .

پ.ن:اين يك پست كاملا خصوصي براي خودمه (البته نه اونقدر خصوصی که نظر ندین ! )