چند روز پیش تو تاکسی وسط اس ام اس ها و توی ترافیک وحشتناک به این فکر کردم اگه اصلا ندیده بودمت اگه باهات آشنا نشده بودم اگه اینطوری دیوانه وار دوستت نداشتم، زندگی من الان چطوری بود؟ چطوری روز و شبا رو سر میکردم؟ چطوری فکر میکردم؟ چطوری اصلا زنده بودم؟ حتما زندگی من مثل خیلی از آدمای دیگه پر میشد از یکنواختی  و آرامش مطلوب! حرفای روزمره و خرید کردنهای پیاپی، مهمونی و غیبت کردن و خنده ... دغدغه های معمولی ...
حالا اما ... اینجا ... با تو و بی تو ... اینهمه دوست داشتن بی جواب و منطق ... اینهمه دلواپسی و دلشوره ... اینهمه ... حالا تنها چیزی که دارم یک حس عاشقانه و غریبه و یک درد مطلق که داره وجودم رو متلاشی میکنه ...

بودنــت رو دوست دارم ...

باش،سختی هاش با من